Ta strona jest ARCHIWALNA.
Aby przejść na nową stronę główną Uczelni prosimy klinąć tutaj.
Ostatnia aktualizacja: styczeń 2015.

Jeśli chcesz przejść na starą stronę kliknij tutaj.

english version

Lokalizacja: Uniwersytet Trzeciego Wieku > Refleksje na temat wydarzeń i wykładów > Msza Święta Opłatkowa 10 stycznia 2013

Msza Święta Opłatkowa 10 stycznia 2013

Msza Św. Opłatkowa dla studentów Uniwersytetu Trzeciego Wieku przy Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie odbyła się w dniu 10.01.2013 r., w Kościele Św. Marka. Mszę Św. koncelebrowali: Jego Magnificencja Ksiądz Rektor Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie Władysław Zuziak, Ksiądz Prorektor Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie Wojciech Misztal, Ks. Prof. Jan Dziedzic, Dyrektor Uniwersytetu Trzeciego Wieku przy Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie.

Na wstępie Ks. Rektor Władysław Zuziak przywitał wszystkich zebranych. W szczególności zwrócił się do studentów i studentek Uniwersytetu Trzeciego Wieku, mówiąc:
Bardzo serdecznie chcę Was przywitać w Kościele Św. Marka, który jest Kościołem Akademickim, jeszcze od czasów Księdza Kardynała Macharskiego i wyrazić równocześnie wielką radość, że już dawno nie było tak wielu osób w naszym Kościele. Dziękuję wam, że przyjęliście zaproszenie, jesteście i jesteśmy razem, żeby dzielić się wspólną radością i świadczyć o Chrystusie: „Słowo stało się Ciałem i zamieszkało wśród nas”. Bóg chce się zadomowić, zamieszkać w naszych sercach, w naszych domach, tam gdzie przebywamy. Może jeszcze u niektórych z was w pracy, czy w czasie wykładów. Tam, gdzie się rodzi Bóg, tam rodzi się miłość, rodzi się pokój. I tej miłości i tego pokoju potrzebujemy w naszych domostwach. I na tym polega zamieszkanie Boga wśród nas. Chciejmy poprzez udział w tej Mszy Świętej nabrać jeszcze więcej sił duchowych, byśmy wracając do naszych domów robili wszystko, by było jeszcze więcej miłości i Bożego Ducha dzisiaj w świecie.

Kazanie w czasie Mszy Świętej Opłatkowej w dniu 10.01.2013 r. wygłosił Ksiądz Prorektor Wojciech Misztal, w którym powiedział:
Jednym z najważniejszych, centralnych nurtów przesłania związanego z Misterium Narodzenia Pańskiego jest Słowo, objawienie się Boga, wiadomość, którą On przekazuje czyli innymi słowy Ewangelia. Doświadczenie, wiadomość, że Bóg przemawia. Bóg daje się zrozumieć. Daje również łaskę Swym stworzeniom, by i one rozumiały, by i one mówiły, przekazywały dalej to, co zrozumiały. I w ten sposób Bóg łączy Niebo i ziemię. Jednoczy doczesność i wieczność. Połączył życie śmiertelne i życie wieczne w pełni istnienia. Bóg się objawia, Bóg zwraca się do człowieka. To jest przeogromny dar. Ludzki umysł rozumie, formułuje słowa, język odpowiada. Objawienie i Tradycja postrzegając ten dialog ukazują go jako szeroko zakrojony, jako realizujący się w skali kosmicznej, powszechnej. Czy nie wskazywał na to już np. prorok Izajasz ? Czy nie pisze o tym dalej Paweł Apostoł ? Czy nie wskazuje na to sam Chrystus ? Kto uczestniczy w tym spotkaniu, w tej wymianie mądrości, poznania, miłości, komunii i budowania? Przede wszystkim to sam Bóg: Ojciec, Chrystus i Duch Święty, cała Trójca Święta. Uczestniczą też doskonałe byty, przewyższające człowieka, uczestniczą w nim Aniołowie. Uczestniczą byty, które my dzisiaj różnie klasyfikujemy. Słyszymy o gwieździe. Właściwie z nią uczestniczy w tym Misterium cały Firmament niebieski, jego moce, niezmierzone bogactwo i piękno. Dalej bardzo ważnymi protagonistami są Matka Boża, Św. Józef, tajemniczy Mędrcy przybywający ze Wschodu, prości pasterze, staruszka Anna, starzec Symeon, szczęśliwa matka w późnym wieku - św. Elżbieta, szczęśliwy ojciec i kapłan Zachariasz. A Tradycja mocna słowem Bożym zauważy dalej też zwierzęta wokół żłóbka. W Misterium Bożego Narodzenia istoty stworzone spotykają Boga. Zostaje im to dane jako ogromna łaska. Otrzymują łaskę rozumienia Boga. Dalszego zgłębiania Misterium Jego Wszechmocnej Miłości, bezinteresownej, biblijnej Agape. Ale dalej jest to również łaska poznania innych, poznania siebie samego, łaska właściwego rozumowania, wyciągania konsekwencji z otrzymanej mądrości, z otrzymanej wiedzy, łaska przekazywania, dzielenia się tym co zrozumiałe, dzielenia się wiedzą, dzielenia się mądrością z innymi. Tutaj przeszkodą nie jest podeszły wiek, nie jest młodość, przeszkodą nie jest pochodzenie społeczne, nie ogranicza człowieka status społeczny. Nie przeszkadza, ale właściwie pomaga wiedza, mądrość, pobożność, aktywność, przedsiębiorczość. Matka Chrystusowa udaje się do Św. Elżbiety. Mędrcy przybywają ze Wschodu. Św. Józef, by ratować Chrystusa organizuje ucieczkę do Egiptu i później powrót. W tym Misterium, w tym spotkaniu mamy łaskę uczestniczenia i my wszyscy. Trzeba tutaj wymienić przede wszystkim uczestnictwo przez Eucharystię. Uczestnictwo przez wsłuchiwanie się w Słowo Boże. Uczestnictwo przez całe życie sakramentalne, modlitewne, przez uczynki miłosierdzia. Ale uczestniczymy też przez nasze intelektualne poszukiwanie, przez zgłębianie Jego wielorakiej mądrości. Zdobywanie wiedzy o Nim i o świecie, który ze swej Miłości stworzył i podtrzymuje w istnieniu i dalej prowadzi ku Sobie. Na ten dialog składa się również nasza wspólna praca uniwersytecka. To także wielki dar, za który Bogu jesteśmy wdzięczni.

Słowo Księdza Dyrektora Jana Dziedzica na zakończenie Mszy Św. Opłatkowej w dn. 10.01.2013 r.:
Chciałem bardzo serdecznie podziękować wszystkim tutaj obecnym, a przede wszystkim Księdzu Rektorowi, który nas bardzo wspiera. Zawsze jest obecny wśród nas. Poprzez swój list daje sygnał do całej Diecezji, do całego Krakowa, że przy naszej Uczelni działa Uniwersytet Trzeciego Wieku. Byłem w Uroczystość św. Szczepana w Kościele i wiem, że taka instytucja jest. Ale wiemy też, że jest to dla nas norma wewnętrzna. Tą normatywą jest rocznik drugi. Dzisiaj widzę, że zdecydowanie większa grupa osób jest z roku drugiego. Musimy postarać się, aby ten „wagonik”, któremu na imię „rok pierwszy” został pociągnięty i żeby z większą prędkością podążał do przodu, a my wszyscy do Betlejem, do tego światła gwiazdy Betlejemskiej, którą dzisiaj poprzez swoje słowo pokazał nam Ksiądz Profesor Wojciech Misztal, który jest Prorektorem naszej Uczelni. Jesteśmy bardzo wdzięczni, że przyjął nasze zaproszenie i że to słowo do nas skierował. Słowo pełne nadziei, miłości, słowo przez które, pokazał swoją osobowość człowieka bardzo życzliwego dla wszystkich. Teraz Ksiądz Rektor poświęci opłatki, chleb, którym połamiemy się wszyscy, składając sobie życzenia przy akompaniamencie organów. Tutaj pomaga nam Ksiądz Krzysztof, który jest studentem Muzyki i jest świetnym organistą, będzie kiedyś profesorem i będzie uczył studentów techniki grania na tym instrumencie. Oddaję teraz głos Księdzu Rektorowi, prosząc, aby poprowadził modlitwę związaną z poświęceniem opłatków.
Ksiądz Rektor powiedział:
Te opłatki już tutaj przy ołtarzu są. Wspólną modlitwą skupiamy się nad tym co jest ważne - chleb, który jest darem Bożym i równocześnie dziełem rąk ludzkich. To jest ta wspaniała współpraca między Bogiem Stwórcą a człowiekiem. Św. Brat Albert Chmielowski mówił, że trzeba być dobrym jak chleb, aby każdy, który przychodzi mógł ukroić tyle ile trzeba. I nad tym gestem łamania się chlebem, dzielenia się opłatkiem dzisiaj nie tylko chcemy się zatrzymać, zastanowić, ale dalej dzielić się dobrem i miłością w naszym życiu codziennym. Pragniemy teraz pobłogosławić opłatki, którymi będziemy się dzielić. „Błogosławiony jesteś Panie, Boże wszechświata, bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy chleb, który jest owocem ziemi i pracy rąk ludzkich. Ty z miłości posłałeś na świat swojego jednorodzonego Syna, który pod postacią chleba daje nam swoje Ciało jako pokarm i zapewnienie nieśmiertelności. Pobłogosław Panie Boże nas i te opłatki, którymi będziemy się dzielić zwyczajem naszych ojców, składać sobie wzajemne życzenia świąteczne. Napełnij nasze serca życzliwością, miłością i pokojem, abyśmy w codziennym postępowaniu potwierdzali to, co wypowiadać będziemy ustami. Spraw abyśmy byli dla siebie nawzajem dobrzy jak chleb i kiedyś zgromadzili się na braterskiej uczcie w Twoim Królestwie, przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
Po błogosławieństwie Bożym udzielonym wszystkim zebranym Ksiądz Rektor powiedział, że w imieniu Księży Rektorów i Księży Dziekanów oraz Księży wykładowców razem z Księżmi tu obecnymi składają wszystkim najlepsze życzenia. To dzielenie się opłatkiem jest wymowne. Dzielimy się radością, dzielimy się sukcesami w naszych domach rodzinnych, a czasem dzielimy się naszymi troskami, kłopotami, niepowodzeniami. I taki jest sens dzielenia się opłatkiem, że wyszliście ze swoich mieszkań, może przeżywacie codzienność w samotności, ale wyszliście z wiarą, nadzieją i miłością tu na spotkanie z Chrystusem przy ołtarzu. Wyszliście z tą nadzieją i otwarciem się na drugiego człowieka i dzielenia się tym opłatkiem w naszej wspólnocie uniwersyteckiej. Jesteśmy wam wdzięczni drogie studentki i drodzy studenci, że wybraliście naszą uczelnię. Uczelnia ma to do siebie, że prowadzi badania naukowe i dzieli się wiedzą. Chleb ma to do siebie, że chce żeby był spożywany, takie jest niejako jego przeznaczenie. Wiedza ma to do siebie, że ją nie zatrzymujemy, tylko się nią dzielimy. Gdy uczestniczycie, tak samo jak my, w tym wielkim dziedzictwie uczonych, naukowców przez wieki. Oni się podzielili swoją wiedzą i doświadczeniem i pozostawili to w księgach. I ta wiedza ma to do siebie, że wciąż jest dzielona. Ale wiemy, że nie wystarczy tylko wiedza ludzka. Wchodząc w tę wspólnotę naszego życia ludzkiego, we wspólnotę życia z Bogiem, to jesteśmy jeszcze obdarzeni Bożą mądrością, Bożą łaską. Człowiek zyskuje coś więcej i dzisiaj w dobie sekularyzacji, kiedy człowiek próbuje budować cywilizację bez Boga, Jan Paweł II nam powiedział, że to jest cywilizacja śmierci, nie cywilizacja miłości, jesteśmy wam wdzięczni, że macie odwagę wyznawać swoją wiarę, że macie odwagę dalszego poszukiwania i otwarcia się na Boga i naprawdę i na Jego miłość, a także na tę wiedzę ludzką. Dzieła sztuki, jeżeli słuchamy utworów muzycznych, kontemplujemy je, to widzimy bogactwo, w którym uczestniczymy. Ten gest łamania się opłatkiem ma wiele znaczeń. Tak jak ja dzielę się wiedzą, Bóg dzieli się swoją miłością, nie chce być sam. My dzisiaj jesteśmy tutaj razem, czujemy się mocni, bo nie jesteśmy sami ze swoimi chorobami i samotnością, ale żyjemy we wspólnocie Kościoła. Cieszymy się, że uczestniczymy w tym wielkim dziedzictwie duchowym i naukowym Jana Pawła II, będąc studentkami i studentami na Uniwersytecie błogosławionego Jana Pawła II. Życzę wam razem z Profesorami wykładowcami, aby to dobro, ta miłość, którą się Bóg dzieli z nami, przekazywana poprzez pośrednictwo ludzi, także poprzez was, stale wzrastała, a równocześnie zachęcamy abyście jako nasze studentki i studenci przekazując wiedzę o naszej uczelni swoim dzieciom, swoim wnukom, tak to robili, aby i oni znaleźli się kiedyś w murach naszej uczelni.
Jesteście wspaniałymi ambasadorami naszego Uniwersytetu i dziękujemy wam za to i ten gest dzielenia się opłatkiem świadczy o tym, że wy jesteście w naszej wspólnocie. Dzielimy się we wspólnocie Uniwersytetu Papieskiego tym dobrem i tą miłością, którą Bóg nas obdarza. Księdza Krzysztofa prosimy o kolejne kolędy, które wyrażają radość, że Bóg się narodził. Jak się narodził Bóg, to rodzi się dobro i rodzi się miłość. Szczęść Boże!

(Oprac. mgr Teresa Partyka - studentka UTW przy Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II).

pdf WERSJA DO POBRANIA

  • ostatnia aktualizacja: 2013-05-14; 14:30

  • PDF
  • Drukuj
  • Mail