Ta strona jest ARCHIWALNA.
Aby przejść na nową stronę główną Uczelni prosimy klinąć tutaj.
Ostatnia aktualizacja: styczeń 2015.

Jeśli chcesz przejść na starą stronę kliknij tutaj.

english version

Lokalizacja: Uniwersytet Trzeciego Wieku > Refleksje na temat wydarzeń i wykładów > Msza Święta Opłatkowa 9 stycznia 2012

Msza Święta Opłatkowa 9 stycznia 2012

Słowo wstępne Jego Magnificencji Rektora Uniwersytetu Papieskiego im. Jana Pawła II, Ks. prof. dr hab. Władysława Zuziaka, wygłoszone w dniu 9.01.2012 r. na Mszy Św. Opłatkowej do Profesorów i Studentów Uniwersytetu Trzeciego Wieku przy Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie.

Na początku Jego Magnificencja Ks. Rektor powitał wszystkich zebranych na tej Uroczystości i podkreślił, że jest mile zaskoczony tak liczną obecnością studentów i cieszy się bardzo, że we wspólnocie, na tej drodze odkrywania prawdy, w czasie studiów, spotykamy się razem, aby połamać się opłatkiem.
Przypomniał też piękne określenie Papieża Jana Pawła II: Veritatis splendor - „Blask prawdy”. Gdy człowiek poznaje prawdę, odkrywa nową prawdę naukową, to ten blask prawdy oświetla drogi jego życia i czasem jest tak mocny, że człowiek się zachwyca prawdą, zachwyca się pięknem, zachwyca się dobrem.
Jego Magnificencja Ks. Rektor zwrócił uwagę na to, że gdy Pan Jezus przyszedł na świat, to nad stajenką w Betlejem zajaśniała wielka światłość. „Światłość przyszła na świat, ludzie jej nie poznali. Ale ciemności nie ogarnęły Światłości”. Jedyną Światłością Świata jest Jezus Chrystus. I do tego naturalnego poznawania prawdy przychodzi Jezus Chrystus, Wcielona Prawda, Odwieczne Słowo Boże. My wciąż chcemy odkrywać to, co Bóg odsłania nam, objawia nam w swoim Synu Jezusie Chrystusie.
W Nim objawiła się Miłość. W momencie, kiedy przychodzi Chrystus na świat, mimo, że były ciemności (takie ciemności wciąż zagrażają, czy też zaglądają do ludzkiego serca),to dzisiaj chcemy się naładować tą prawdą o Jezusie Chrystusie. A ta prawda, ta światłość, to łaska Boża, która przemienia człowieka, to Jego miłość, która nas ubogaca.
Kończąc Jego Magnificencja Ks. Rektor powiedział, że na Mszy św. chcemy zaczerpnąć z tego ołtarza, gdzie Jezus Chrystus składa siebie w ofierze, taką nową siłę duchową, żebyśmy my teraz mogli być światłością świata, żebyśmy my mogli teraz nieść ogień Chrystusowy, żebyśmy mogli nieść nadzieję i miłość.
Prosząc Jezusa Chrystusa, aby odpuścił nam nasze grzechy, prosimy jednocześnie, aby poszerzył nasze serca, żeby ta światłość Chrystusa jaśniała w nas i poprzez nas w naszych rodzinach, domach i tam gdzie przebywamy.

(Opracowała- mgr Teresa Partyka, studentka UTW UPJPII w Krakowie)

pdf WERSJA DO POBRANIA

***

Wzajemne życzenia świąteczne wygłoszone przez Prorektora Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, Ks. prof. dr hab. Macieja Ostrowskiego, po Mszy Św. Opłatkowej, w dn. 9.01.2012 r.

Po błogosławieństwie na zakończenie Mszy Św. Ks. Prof. zw. dr hab. Maciej Ostrowski powiedział, że życzenia, które składa są życzeniami, które sobie wzajemnie będziemy składać. Za chwilę weźmiemy do ręki ten biały opłatek, który ma głęboką symbolikę i w tym opłatku mieszczą się treści tych życzeń. Ten opłatek nam zawsze przypomina największy dar, jakim jest Eucharystia, sam Chrystus przychodzący do nas. Bóg jest największym darem dla ludzi. I ten Bóg, który przychodzi na świat niech was wszelkimi potrzebnymi darami obdarowuje.

Największym z nich jest nasze istnienie. To są również te talenty, które posiadamy, intelektualne i jeszcze inne życiowe talenty i niech one w nas wzrastają i niech dają nam radość i satysfakcję z tego, że możemy tymi talentami innym służyć.
Opłatek jest też znakiem tego, co wyraża znana kościelna pieśń – „Jak ten chleb, co złączył złote ziarna, tak niech miłość złączy nas ofiarna”, czyli jest wyrazem miłości wzajemnej, międzyludzkiej.

Ksiądz Prorektor zwrócił uwagę na to, że gdy Chrystus łączy nas przez Eucharystię, powinniśmy się poczuć jedną wielką rodziną i powinniśmy mieć dla siebie wzajemną serdeczność. I niech tej serdeczności w naszym kręgu międzyludzkim nie braknie, abyśmy mieli dla innych tą serdeczność i abyśmy tą dobroć od innych otrzymywali. I wreszcie ten chleb, ten opłatek jest znakiem tego, co nas syci. To jest ten pokarm, który Pan Bóg nam daje. I niech też nie zabraknie tych zwykłych ziemskich darów, których też potrzebujemy i środków materialnych, których też potrzebujemy i tego sobie wzajemnie życzmy. Życzmy sobie więc tych środków, które nam zapewniają dostatnie życie.

„Jeszcze raz przyjmijcie serdeczne podziękowanie za wszelkie dobro, które wnosicie w ten Uniwersytet” - powiedział Ksiądz Prorektor. Zauważył też, że jest tutaj z nami pani Małgorzata Szewczyk, która jest naszą Sekretarką i Jej również chciałby przy tej okazji serdecznie podziękować za ten trud i pracę na rzecz Uniwersytetu Trzeciego Wieku.
Kończąc swoje wystąpienie Ksiądz Prorektor powiedział: „a teraz pobłogosławię te opłatki, którymi za chwilę będziemy się dzielić”.

(Opracowała- mgr Teresa Partyka, studentka UTW UPJPII w Krakowie)

pdf WERSJA DO POBRANIA

***

Kazanie wygłoszone przez Ks. Prof. dr hab. Jana Dziedzica, Kierownika ds. UTW, przy UP JPII w Krakowie, w dn. 9.01.2012 r., na Mszy św. Opłatkowej dla Profesorów i Studentów Uniwersytetu Trzeciego Wieku przy Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie.

Zwracając się na początku do Księży Rektorów, Kapłanów i Słuchaczy UTW Ks. Prof. Jan Dziedzic powiedział, że zgromadziliśmy się wszyscy na Mszy św. aby spotkać się z Jezusem Chrystusem w tajemnicy Jego narodzenia. Kościół od 25 grudnia aż do 2 lutego pozwala celebrować tą prawdę, którą wyrażają słowa: Narodził się Jezus Chrystus nasz Zbawiciel.
Na naszą wyobraźnię oddziałuje tradycyjna szopka, mająca przypomnieć prawdę, że „tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy kto w Niego wierzy nie zginął, ale miał życie wieczne”
Ks. prof. Jan Dziedzic podkreślił, że te słowa świadczą o tym, że Bóg przyznaje się do człowieka jako swojego dzieła, że stoi całkowicie po naszej stronie. Bóg posyłając swojego Syna na świat chce powiedzieć, że o nas nie zapomniał, że nas kocha, że jesteśmy zapisani w Jego sercu. Naszą odpowiedzią na te słowa powinno być poznanie prawdy i podjęcie kolejnej próby budowania w sobie nowego człowieka. Ten program własnego indywidualnego rozwoju powinien mieć trzy wymiary: 1/ Nasze odniesienie do Boga, 2/ Nasze relacje do drugich i wreszcie 3/ Zmienianie samych siebie.
Jezus, który przychodzi na świat pyta o naszą postawę wobec Niego. Ewangelia pokazuje, że ta postawa może być różna. Dla pasterzy i mędrców spotkanie z Jezusem nadało ich życiu nową jakość, zrealizowało tęsknotę i głód ich oczekiwań i napełniło ich nadzieją. O ile Nowonarodzony Jezus daje pasterzom i mędrcom radość i szczęście, o tyle niepokoi Heroda. Jezus jest dla niego kimś niewygodnym, niebezpiecznym. Już jako dziecko Jezus budzi u ludzi transcendentną potrzebę zmiany życia i przyciąga do siebie jak magnes tych, którzy poszukują kogoś kto przynosi głębszy sens egzystencji. Są też obojętni, to mieszkańcy Betlejem (w kolędzie śpiewamy: „nie było miejsca dla Ciebie w Betlejem w żadnej gospodzie”). Dzisiaj także możemy dostrzec rezerwę, dystans a nawet opór wobec tego co jest dla każdego chrześcijanina podstawowe, a więc znak krzyża, Dekalog, wartość życia. Wciąż wydaje się aktualna treść kolędy: „A dzisiaj czemu wśród ludzi tyle łez, jęków, katuszy, bo nie było miejsca dla Ciebie w niejednej człowieczej duszy”.
Następnie Ks. Prof. Jan Dziedzic zwrócił uwagę na to, że dzisiejsze kolędowanie może stać się dla każdego wezwaniem, aby dać Jezusowi „zielone światło” i nie zamykać swojego serca kiedy On przychodzi. Do tego wzywał przez cały swój pontyfikat błogosławiony Jan Paweł II, kiedy prosił: Aperte portas Redemptori - „Otwórzcie drzwi Chrystusowi”. A papież Benedykt XVI powie: „Kto wierzy, nigdy nie jest sam”.
Nasze odniesienie do Boga, to pierwszy , ale nie jedyny wymiar naszego rozwoju. Pan Jezus, który przychodzi niesie ze sobą jeszcze inne powinności, zobowiązanie wobec bliźnich, skąd płynie do każdego z nas wezwanie: „Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali”. Jezus uczy nas, abyśmy szli do naszych bliźnich z chlebem. Opłatek to przestrzeń dobra bez granic. Kiedy trzymamy go w rękach i składamy innym życzenia wpisujemy się złotymi zgłoskami na listę przyjaciół Boga. Tak samo jeżeli zostawimy wolne miejsce dla kogoś, kto jest samotny, odrzucony, niechciany dajemy świadectwo wiary i miłości.
Jezus przyszedł, aby zmienić świat w jedną kochającą się rodzinę. Rodzinę złączoną przy stole. Rodzinę, którą łączy chleb. Chleb nie różnicuje ludzi. Jest on dla wszystkich. Leży na złotych i srebrnych misach bogaczy i jest rozrywany brudnymi rękami biedaków. Jest taki sam dla świętych jak i dla grzeszników. Ten chleb motywuje do składania świadectwa i pogłębienia więzi międzyludzkich. Współczesny człowiek pragnie dziś zobaczyć Jezusa. Ale nie chce widzieć Jezusa tylko w obrazach, nie chce widzieć Jezusa tylko w figurach, nie chce widzieć Jezusa tylko w pismach, książkach i wykładach naszej uczelni. Współczesny człowiek chce widzieć Jezusa w nas. W naszym codziennym życiu. Przykazanie, „abyście się wzajemnie miłowali” ma więc szczególną wymowę, kiedy łamiemy się opłatkiem. Chleb łamany. Ten opłatek pobudza do życzliwości, szlachetności i miłości. W opłatku znajduje się jakby jakiś apel, aby dawać świadectwo naszego chrześcijańskiego życia.
Ks. Prof. Jan Dziedzic, mocno podkreślił, że dawanie tego świadectwa jest możliwe, jeżeli będziemy pracowali nad sobą. Ten kto przychodzi do Jezusa, chce budować w sobie nowego człowieka, chce wyjść z ciemności własnej słabości i wejść do światła łaski i świętości. Znamy słowa Jana Pawła II: „Musicie od siebie wymagać, choćby inni od was nie wymagali”.
Każdego stać na zmianę, wiek nie odgrywa tu większej roli. Historia mówi o wielu osobach starszych, które dopiero w wieku sędziwym, powiedzielibyśmy dopiero na emeryturze, dokonali rzeczy największych. I tak: Sofokles w 90-tym roku życia napisał „Króla Edypa”, Tycjan w wieku 96 lat malował „Pietę”, a Michał Anioł, kiedy miał 82 lata pracował nad konstrukcją Bazyliki Świętego Piotra, G. Verdi w wieki 80 lat skomponował komedię liryczną „Falstaff”(1893) a angielski matematyk Whitehead zajął się filozofią dopiero po ukończeniu 60 - tego roku życia.
Reasumując Ks. Prof. Jan Dziedzic powiedział, że w każdym z nas są ogromne możliwości rozwoju. Tak jak chleb, którym będziemy się łamać ma w sobie dynamizm ziarna, tak człowiek ma zapisany w sobie potencjał, potencjał osobistego rozwoju, moc do pokonywania słabości. Jest otwarty na wartości religijne, na relacje z Bogiem.
Jezus, który rodzi się w Betlejem, jest tym samym Jezusem, który przychodzi do każdego z nas w Eucharystii. On z tego Tabernakulum woła do nas: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”. Jezus przyjdzie do nas dzisiaj, przyjdzie do naszych serc, przyjdzie, aby nam błogosławić w naszym rozwoju, tym religijnym, wspólnotowym i indywidualnym. Rozpocznijmy więc na nowo z Jezusem, Tym, który jest, Tym, który był i Tym, który przychodzi. Amen.

(Opracowała- mgr Teresa Partyka, studentka UTW UPJPII w Krakowie)

pdf WERSJA DO POBRANIA

  • ostatnia aktualizacja: 2013-06-03; 14:40

  • PDF
  • Drukuj
  • Mail